๐๐ค ๐ณ๐ข๐ ๐ฆ๐ข๐ฃ๐ง ๐ฏ๐๐๐๐ซ ๐ง๐ข๐๐ญ ๐ฆ๐๐๐ซ.๐
Vorige week was mijn vader jarig.
Mijn moeder vroeg mij of ik er aan had gedacht. Op de dag zelf was ik het vergeten. De dagen voor zijn verjaardag dacht ik er elke dag aan. Ik was benieuwd wat hij zou gaan doen. Hoe zijn dag eruit zou gaan zien. Wat hij zou krijgen van zijn stiefkinderen in het nieuwe gezin. Of hij het jammer zou vinden dat hij van zijn eigen kinderen niets hoort. Of dat het hem helemaal niet uitmaakt.
Ik vraag me soms nog wel eens af โwaaromโ. Waarom wil je mij niet zien? Waarom heb je nooit een band met mij op kunnen bouwen? Waarom ben je elke keer weer uit mโn leven verdwenen? En waarom lijk je niet van mij, jouw dochter, te houden?
Vragen die mij, zelfs nu ik โvolwassenโ (๐) ben, nog bezighouden. Het is voor mij niet meer het โmissenโ van mijn vader, maar de innerlijke loyaliteit die ik als kind altijd een beetje zal voelen richting hem. En wat kan dat lastig zijn?!
Het verliezen van het contact met (een van) je ouders is altijd enorm ingewikkeld. Of dat nu de keuze van het kind is, de keuze van de ouder, door omstandigheden zo is of komt door beรฏnvloeding van een andere ouder. De gevoelens zijn vaak dubbel en verwarrend.๐ตโ๐ซ En de emoties moeilijk (alleen) te dragen.
๐๐ ๐ก๐จ๐๐๐ญ ๐๐ข๐ ๐ ๐๐ฏ๐จ๐๐ฅ๐๐ง๐ฌ ๐ ๐๐ฅ๐ฎ๐ค๐ค๐ข๐ ๐ง๐ข๐๐ญ ๐ก๐๐ฅ๐๐ฆ๐๐๐ฅ ๐๐ฅ๐ฅ๐๐๐ง ๐ญ๐ ๐๐ซ๐๐ ๐๐ง.
Ik weet hoe het is om te zoeken naar antwoorden die misschien nooit komen รฉn om je eigen pad te vinden, ondanks de verdrietige gevoelens die er soms zijn. Vanuit die ervaring begeleid ik nu anderen die ook verlangen naar rust, kracht of een stukje verwerking in hun verhaal.
Herken je iets van mijn verhaal of raakt dit iets in jou? Je bent welkom bij mij. ๐ซ