๐๐ง ๐ง๐ฎ ๐ก๐๐ญ ๐๐๐ซ๐ฅ๐ข๐ฃ๐ค๐ ๐ฏ๐๐ซ๐ก๐๐๐ฅ ๐จ๐ฏ๐๐ซ ๐ฆ๐ข๐ฃ๐ง ๐ฏ๐๐๐๐ซ. ๐ซฃ
Ik deelde dat mijn vader mij niet meer wil zien.
Daar is niets aan gelogen.
Maar het รฉchte, eerlijke verhaal is ook dat รญk hem รณรณk jarenlang niet wilde zien.
Mijn vader en ik hebben nooit een gezonde relatie kunnen opbouwen. Ik ben niet de enige waarbij dat niet ging. Het lukte gewoonweg niet.
Als kleine Nikki had ik het zo moeilijk met wie hij was.
En wat hij te geven had als vader.
Dat was bij lange na niet genoeg voor mij.
Ik wilde dat hij anders was.
Dat hij liefde zou tonen. Er voor me zou zijn. Tijd met me door zou willen brengen. En niet zo vaak zou jokken.
Maar dat was niet de realiteit.
Ik vroeg als kind aan mijn stiefmoeder:
โPapa is toch de volwassene en ik toch het kind? Waarom voelt dat dan niet zo?โ๐
Ik voelde me verantwoordelijk voor de relatie tussen hem en mij.
Maar ik kon het niet meer dragen. Het was veel teveel voor mij als kind.
En dus stopte ik daarmee.
Dat betekende helaas dat geen van ons het meer droeg.
En er dus een radiostilte kwam. Meerdere keren. Soms wat langer, soms alleen een bericht.
Onvoorspelbaar voor mij.
Ik wilde dat niet meer.
Later deden we nog pogingen om het contact te herstellen.
Af en toe een gesprek om de situatie te lijmen.
Maar elke keer besloot hij, uit het niets, weer te verdwijnen.
Zo hebben we al een tijd weer geen contact.
Nu is het zijn keuze. Vroeger voelde het als de mijne.
Ik ken die beide kanten van contactverlies.
En allebei doen ze pijn.
(๐๐๐ซ)๐ค๐๐ง ๐ฃ๐ข๐ฃ ๐๐ข๐ญ ๐จ๐จ๐ค? ๐๐ง ๐ฐ๐ข๐ฅ ๐ฃ๐ ๐ฅ๐๐ซ๐๐ง ๐ก๐จ๐ ๐ฃ๐ ๐ก๐ข๐๐ซ ๐ฃ๐ ๐ฐ๐๐ ๐ข๐ง ๐ค๐๐ง ๐ฏ๐ข๐ง๐๐๐ง?
Je bent welkom bij mij. ๐ซ