ππ€ πππ§ (π )πππ§ π¨π§πππ«π§ππ¦ππ«.
Ik merk dat ik mezelf de afgelopen maanden nauwelijks ondernemer heb durven noemen, terwijl ik dat in de praktijk wel ben.
Ik maakte het kleiner, noemde het constant een bedrijfJE en benadrukte dat ik net begonnen ben. Alsof ik eerst mega succesvol moest zijn, voordat ik het hardop mocht zeggen.
Dat gaat niet over wat ik doe, maar over wat eronder ligt. Over oude overtuigingen die fluisteren dat ik pas mag claimen wat ik ben als het zichtbaar βgroot en goed genoegβ is. Dat ambitie iets is om voorzichtig vast te houden en dat verlangen al snel te veel wordt.
Want er Γs verlangen.
Het verlangen om hier echt iets stevigs van te maken. Om een succesvol coachingsbedrijf te hebben en dit niet alleen te DOEN, maar er ook volledig in te staan.πͺπ»
En tegelijk loopt daar angst bij mee.
Ik heb de angst om te falen. Dat het me niet lukt. En de angst dat ik straks te groots heb gedroomd. Ik ben pas in september βechtβ gestart en het voelt alsof het me niet snel genoeg gaat. Het verlangen is groter dan de tijdlijn die ik mezelf toesta.
Misschien zit de echte beweging niet in harder werken of sneller groeien, maar in het serieus nemen van mijn verlangen? Het tΓ³ch meer ruimte geven dan de angst. En mezelf toestaan om groter te staan in wat ik aan het bouwen ben, ook terwijl het nog onderweg is?
Ik ben ondernemer.
En ik leer, net als in mijn werk, dat groei vaak begint bij durven erkennen wat je eigenlijk diep van binnen verlangt.
Ik vermoed dat ik hierin niet de enige ben.
Droom groots, altijd.π€