Jij dacht misschien ook dat je het rond deze leeftijd allemaal wel een beetje op de rit zou hebben, toch? Een leuke baan, richting in het leven en een relatie die echt ergens naartoe gaat. Of in elk geval: een gevoel van oké, dit klopt.
Maar in plaats daarvan zit je hier. Echt even vet te twijfelen aan alles. Je werk, je keuzes, je gevoelens. En soms zelfs aan jezelf.
Welkom in de quarterlifecrisis!✨
En voordat je denkt dat er iets mis is met je: dit is precies waar heel veel jongvolwassenen doorheen gaan, alleen hebben we geleerd het een beetje te verbergen en er vooral niet te veel over te praten. 😉
Wat is een quarterlifecrisis (en waarom jij er misschien wel middenin zit)
Een quarterlifecrisis is niet per se één groot dramatisch moment. Het is eerder een soort sluimerend gevoel dat steeds vaker opkomt.
Dat stemmetje dat zegt: Is dit het nou? Is dit alles?
Je merkt het bijvoorbeeld aan:
- dat je werk je minder voldoening geeft dan je had verwacht
- dat je continu aan het vergelijken bent met anderen
- dat je bang bent om ‘de verkeerde keuzes’ te maken
- dat je in bijna alles je best doet om het goed te doen en gezien te worden
- dat je in relaties, werk en vriendschappen steeds een versie van jezelf neerzet die klopt, maar niet helemaal meer voelt als jij
- dat je merkt dat je jezelf een beetje voorbij bent gelopen
Misschien begin je te voelen dat je leven niet meer helemaal klopt met wie je nu bent.
Het ongemakkelijke deel: je kunt dit niet meer wegduwen
Wat veel mensen proberen in een quarterlifecrisis?
Gewoon doorgaan en nog heel even volhouden. Misschien ligt het aan mij, misschien moet ik gewoon dankbaarder zijn? Dat werkt vaak helaas maar heel even. Want als iets vanbinnen niet klopt, blijft het zich aandienen. In twijfel en in onrust. In dat knagende gevoel op maandagochtend (en uiteindelijk zelfs misschien wel op elke dag van de week).
En hoe langer je het negeert, hoe harder het terugkomt. Niet om je dwars te zitten, maar om je iets duidelijk te maken.
Mijn eigen quarterlifecrisis (ja, ik zat hier ook middenin)
Er was een moment waarop ik ook dacht: Is dit alles?
Van buiten klopte mijn plaatje helemaal. Ik had een fantastische woning in Amsterdam, de leukste baan van Nederland, een lieve vriend, een sociale kring waar je ‘U’ tegen zegt en alles in overvloed.
En toch… viel ik om. Op het moment zelf zag ik het niet aankomen. Mijn lichaam wist het sneller dan mijn hoofd. Achteraf waren de signalen er echt wel. Mijn quarterlifecrisis kreeg een fysieke vorm: Ik was begin 20 en ineens overspannen!?
Van buiten klopte het plaatje van mijn leven echt… Maar van binnen voelde het… leeg. Of in elk geval: ineens niet meer passend bij mij.
Dus ik deed wat de meeste mensen doen: Ik probeerde het te rationaliseren. Ontzettend te verkleinen. Aan mezelf (en anderen) uit te leggen. En natuurlijk begon ik meteen alles aan te grijpen om het te fixen.
Totdat ik me ook realiseerde: dit is geen probleem dat ik kan oplossen door nóg harder mijn best te doen. Dit vraagt iets anders van me.
Het woord ‘burn-out’ kunnen uitspreken heeft lang geduurd. Ik dacht zelf altijd dat een burn-out een fabeltje was. Bedacht door overgevoelige mensen die het leven niet aankunnen (hele onaardige gedachte; I know!!). Tot het mij greep. En ik me realiseerde dat dit er helemaal niets mee te maken heeft.
Ik voelde: Het gaat gewoon niet meer op deze manier.
Als je leven vooral draait om gezien worden, raak je op een gegeven moment uit beeld bij jezelf. En dát is precies waarom het ging wringen.
Dat was mijn kantelpunt.
Voor het eerst probeerde ik niet meteen te begrijpen wat er allemaal mis was. Ik bleef er even bij. Sterker nog; ik gaf het meer ruimte dan ooit tevoren! Ik ging erover praten, koos voor therapie en stond mezelf toe heel erg hard op de rem te trappen en niet meer alle ballen hoog te houden.
En dat was confronterender dan alles wat ik daarvoor had gevoeld. Want toen ik stil bleef, kwam er iets onder alles vandaan wat ik heel lang had weggeduwd: Ik was zó hard bezig geweest met mezelf bewijzen in elke rol die ik had, dat ik mezelf onderweg was kwijtgeraakt. Ik kon niet meer voelen wat ik nu eigenlijk écht wilde en hoe ik mijn leven wilde vormgeven.
Niet alleen in mijn werk, maar ook in mijn relatie, mijn vriendschappen, eigenlijk in alles. Ik wilde het overal goed doen. Perfect zelfs. Ik wilde gezien worden, waardering krijgen, laten zien dat ik het waard was en dat iedereen áltijd op mij kon bouwen. En langzaam was ik daarin iets heel essentieels verloren: mezelf. Dus ging ik een lange ontdekkingstocht aan.
Wat je quarterlifecrisis je eigenlijk probeert te vertellen
Hier komt het stuk waar veel mensen liever van weg blijven.
Je quarterlifecrisis is geen teken dat je faalt. Het is een signaal dat je aan het veranderen bent.Dat je niet meer automatisch past in keuzes die je eerder hebt gemaakt. Dat je ergens voelt: dit ben ik niet (meer).
En ja, dat schuurt! Want het betekent dat je niet alles zeker weet. Maar het betekent óók dat je dichter bij jezelf mag gaan komen.
Wat te doen bij een quarterlifecrisis (zonder jezelf gek te maken)
Ik ga je geen lijstje geven met ‘5 stappen naar geluk’ of ‘Hoe ben ik weer tevreden met wat er is’. Zo werkt dit namelijk niet. Jammer genoeg 😉
Maar wat wel echt kan helpen:
Stop met wachten tot je alles zeker weet
Kom in beweging en durf aan te kijken wat er binnen in jou gebeurt. Zekerheid komt vaak pas nádat je beweegt, niet ervoor.
Durf eerlijk te zijn naar jezelf
Wat voelt eigenlijk al een tijdje niet meer kloppend? Dat is spannend om te bekijken. Maar laat eens los wat er ‘hoort’ of ‘logisch zou zijn’. Wat voel je als je echt eerlijk naar jezelf bent?
Zie dit als een tussenfase, niet als eindpunt
Je hoeft wat er nu in jou gebeurt niet meteen op te lossen. Je zit midden in een proces. Enjoy the ride, ook al is dat soms lastig.
Praat erover
Niet oppervlakkig, maar echt. Zoek de verdieping op met de mensen om je heen of met iemand van buitenaf. Je zult merken hoeveel mensen dit herkennen (meer dan je denkt).
Misschien zit je niet vast, maar ben je aan het losbreken
Het voelt alsof je stilstaat. Alsof je achterloopt. Maar wat als het tegenovergestelde waar is? Wat als dit precies het moment is waarop je stopt met leven op de automatische piloot en begint met keuzes maken die echt bij je passen? Waar jouw hart blij van wordt en waar je enthousiast van wordt? Met een beetje spanning en buikpijn, maar ook ‘zin’ om te gaan?
Herken je jezelf hierin?
Weet dat je hier niet alleen doorheen hoeft. Ik werk dagelijks met jongvolwassenen die in precies deze fase zitten; zoekend, twijfelend, maar ook zó klaar voor verandering.
Als je voelt dat je hier over zou willen praten, zullen we dan eens