๐๐๐ซ๐ฐ๐๐๐ก๐ญ๐๐ง ๐ฏ๐ฌ ๐๐๐ซ๐ฅ๐๐ง๐ ๐๐ง
Jarenlang had ik grote verwachtingen van mijn vader.๐ซจ
Niet omdat hij zoveel beloofde. Maar omdat ik vond dat vaders bepaalde dingen โhorenโ te doen. Aanwezig zijn. Blijven. Zien wat je kind nodig heeft. Je liefde uitspreken (of minstens af en toe laten zien).
Hij heeft me veel pijn gedaan. Zijn ongelooflijke keuzes, zijn bewuste afstand, zijn kille afwezigheid en zijn harde woordenโฆ
Maar wat ik later pas doorhad: mijn eigen verwachtingen deden me net zo goed pijn. Omdat ze me vast hadden gezet in een beeld van hoe het ‘had moeten zijn’. Het was een poging om grip te krijgen op iets waar ik geen invloed op had.
Tot er iets op z’n plek viel voor mij: ๐ฃ๐ ๐ฆ๐๐ ๐๐ฅ๐ญ๐ข๐ฃ๐ ๐๐ฅ๐ฅ๐๐ฌ ๐ฏ๐๐ซ๐ฅ๐๐ง๐ ๐๐ง ๐ฏ๐๐ง ๐๐๐ง ๐๐ง๐๐๐ซ, ๐ฆ๐๐๐ซ ๐ฃ๐ ๐ค๐๐ง ๐ ๐๐ฐ๐จ๐จ๐ง๐ฐ๐๐ ๐ง๐ข๐๐ญ๐ฌ ๐ฏ๐๐ซ๐ฐ๐๐๐ก๐ญ๐๐ง.
En met dat besef kwam er ruimte voor beweging.
Verlangen voelt zachter. Eerlijker. Het mag bestaan, ook als het niet vervuld wordt. En dat geeft ruimte in plaats van teleurstelling.๐ฎโ๐จ Beweging in plaats van strijd.
Misschien herken je het? Dat script in je hoofd van hoe iemand zou moeten zijn. Of zich zou moeten gedragen. Die teleurstelling die steeds terugkomt, omdat het niet gaat zoals jij het had gewild.
Je hebt geen invloed op wie iemand is of wat iemand doet. Wel op hoe jij hiermee omgaat. Jij kan ervoor kiezen om van verwachten naar verlangen te gaan.๐ง๐ปโโ๏ธ
Je hoeft die beweging niet alleen te maken. Dat kunnen wij samen doen. Ruimte creรซren, zachtheid vinden en leren omgaan met verlangens die er mogen zijn. Ook als ze niet worden vervuld. Kom je?
Je bent welkom bij mij. ๐ซ