๐๐จ๐ ๐ณ๐๐ ๐ฃ๐จ๐ฎ๐ฐ โ๐ฅ๐๐ญ๐๐ซ-๐๐ฅ๐ฌ-๐ข๐ค-๐ ๐ซ๐จ๐จ๐ญ-๐๐๐งโ ๐๐ซ๐ฎ๐ข๐ญ ๐ญ๐จ๐๐ง ๐ฃ๐ ๐๐ ๐ฃ๐๐๐ซ ๐ฐ๐๐ฌ?
Toen ik 16 jaar was wilde ik journalist worden. Sterker nog, ik visualiseerde mezelf in een belangrijke functie bij een tijdschrift. Als ik mโn ogen sloot, zag ik mezelf (maar dan รฉcht volwassen). In een drukke stad, op hoge hakken, een koffie to go in mijn hand en met een grote hond stapte ik een luxe auto in. Naar mijn werk. Waar ik โbelangrijkโ zou zijn en echt wat te vertellen zou hebben.๐
๐ป
Inmiddels woon ik in een niet zo drukke stad, ben ik nog steeds niet helemaal volwassen, draag ik bijna altijd sneakers, drink ik alleen decaf koffie, heb ik twee poezenbabyโs en heb ik (helaas) nog steeds geen rijbewijs en dus ook geen auto.
Een belangrijke functie bij een tijdschrift is het ook niet geworden (maar voor een column, hit me up please!). Maar ik voel me wel elke dag belangrijk. Of ik nu werk als maatschappelijk werker of als coach voor jongeren en jongvolwassenen. Niet omdat mijn naam ergens onder staat. Maar omdat er iemand tegenover me zit, die zichzelf een beetje beter mag begrijpen na ons gesprek samen.
Maar dat verlangen van toen? Dat is nooit weggegaan. Het veranderde alleen van vorm. Ik schrijf geen stukken over de laatste modetrends of actualiteiten. Ik schrijf en spreek over themaโs die we allemaal kennen. Identiteit, angst, (ouder)relaties, familiesystemen, onzekerheid en oude patronen.
En in plaats van een redactie tegenover me, zit er nu iemand tegenover me die worstelt met zichzelf.
Mijn 16-jarige ik dacht dat โbelangrijk zijnโ zat in status. Terwijl het voor mij blijkt te zitten in betekenisvol zijn. Van communicatie switchte ik daarom destijds naar pedagogiek. En daar viel het op zijn plek.
Niet elke droom is bedoeld om precies zo uit te komen als hoe je hem tekende toen je 16 jaar was. Sommige dromen wijzen je alleen de richting. En soms kom je erachter dat je niet een hele andere droom nodig had, maar gewoon alleen een andere vorm.
En wie weetโฆ komt die column ooit nog.๐