
đđĸđŖđ§ đ¯đđđđĢ đđ§ đĸđ¤ đŠđĢđđđđ§ đ§đĸđđ đĻđđđĢ đĻđđ đđĨđ¤đđđĢ.
Ik was onlangs te gast bij Mirjam Rasmussens in de podcast đđĸđĸđŗđ°đŽ đ¸đĒđĢ đ¯đĒđĻđĩ đŽđĻđĻđŗ đąđŗđĸđĩđĻđ¯.
We spraken over het contactverlies met mijn vader. Over een band die er eigenlijk nooit echt is geweest. Over het verlangen dat soms zo voelbaar is. En over de realiteit die vaak anders is dan je zou willen.
Geen contact hebben met een ouder is iets waar weinig ruimte voor lijkt te zijn. Er zit snel oordeel op. Of ongemak. Of goedbedoelde adviezen.
Maar wat als je alles hebt geprobeerd? Wat als je jarenlang hebt gewacht? Wat als je steeds opnieuw hoopte dat het anders zou worden? En dat het maar niet kwam?
Dan komt er een moment waarop je niet meer vecht voor de relatie, maar leert zorgen voor jezelf. Dat is geen makkelijke keuze. Dat is een rouwproces. En tegelijk kan het ook krachtig zijn.
In het gesprek vertel ik open over wat dit me heeft gekost Ên wat het me heeft gebracht. Over loyaliteit. Over grenzen. Over jezelf niet langer kleiner maken.
Omdat ik weet dat ik niet de enige ben. En jij ook niet.đ¤
In mijn werk als coach zie ik hoe diep dit thema doorwerkt. Een afwezige of onveilige ouderrelatie raakt aan je zelfbeeld, je grenzen, je relaties. Veel jongeren en jongvolwassenen die ik begeleid worstelen met schuldgevoel, met het gevoel dat ze niet goed genoeg zijn of met de vraag: mag ik dit wel doen?
In de podcast deel ik mijn verhaal. Persoonlijk. Open. Met de kennis die ik inmiddels heb over hoe dit soort patronen generaties lang kunnen doorwerken. En wat zou kunnen helpen, ook voor jou. Je hoeft het niet alleen te dragen.
Luister en kijk hier de aflevering:
https://open.spotify.com/episode/7HxVsv1ERDtrZIMWBo065L?si=FeFGfClTTlOKrWkBvHIKPA